Spits havikskruid - Pilosella lactucella

		Klaas Dijkstra
	Spits havikskruid Pilosella lactucella

Klik op een afbeelding om te vergroten.

Meneerke bloem - cc by-sa 3.0

In het kort.

Spits havikskruid of Pilosella lactucella is een soort uit de Composietenfamilie (Asteraceae).
Het is een overblijvende, 5-30 cm hoge plant.
Met uitlopers.
De dunne stengels worden tot 20 cm lang.
Opgerichte, blauwachtig groene, smal spatelvormige en vaak spitse bladen.
Spits havikskruid bloeit meestal in mei en juni.
De gele bloemhoofdjes staan met twee tot vijf bij elkaar aan de stengeltop. De lintbloemen zijn van onderen niet rood gestreept.
Spits havikskruid groeit op zonnige, zelden licht beschaduwde, open plaatsen op droge of vochtige, matig voedselarme tot matig voedselrijke, weinig of niet bemeste, (zwak) zure grond.
Groeiplaatsen zijn o.a. schraal grasland, grazige hellingen, bermen, rivierdijken, open plekken in bossen, bosranden, spoorbermen en braakliggende akkers.
Spits havikskruid komt voornamelijk voor in West-, Noordwest- en Midden-Europa.
In Nederland is deze inheemse plant zeer zeldzaam, in België zeldzaam.

Uitgebreide beschrijving

Frysk

English

Français Epervière petite-laitue

Deutsch Öhrchen-Habichtskraut

Synoniemen Hieracium lactucella, Pilosella lactucella subsp. lactucella, Hieracium auricula

Familie Asteraceae (Composietenfamilie)

Naamgeving (Etymologie) Hieracium komt van het Griekse hierax (havik). De Oude Grieken meenden, dat de havik van deze planten gebruik maakte, om zijn gezichtsvermogen te versterken. Lactucella is het verkleinwoord van Lactuca (sla).

Kruising Spits havikskruid kan een kruising vormen met Muizenoor (Hieracium x schultesii). Kenmerk. Geen zwarte klierharen, bladen blauwachtig groen, plant laag.

Levensduur Overblijvend.

Plantvorm Hemikryptofyt.

Hoofdbloei Mei en juni, maar soms t/m november.

Afmeting 5-30 cm.

© Otto Zijlstra - verspreidingsatlas	Liuthalas - cc by-sa 3.0
Andrea Moro - cc by-sa 4.0	Liliane Roubaudi - cc by-sa 2.0 fr

Wortels Met uitlopers.

Enzo De Santis - cc by-nc-nd 4.0	Maurizio Gobbato - cc by-nc-nd 4.0
Maurizio Gobbato - cc by-nc-nd 4.0	Liliane Roubaudi - cc by-sa-2.0 fr

Stengels De stengels zijn dun, worden tot 20 cm lang en zijn vaak begroeid met sterharen en/of korte klierharen. Aan of nabij de stengelvoet zit één blad of er zijn daar helemaal geen bladen.

© Peter Meininger - verspreidingsatlas	Thierry Pernot - cc by-sa 2.0 fr
Liliane Roubaudi - cc by-sa 2.0 fr	Thierry Pernot - cc by-sa 2.0 fr

Bladeren De blauwachtig groene rozetbladen en de uitloperbladen zijn opgericht (als oren). Ze zijn smal spatelvormig en meestal spits. Ze zijn alleen aan de voet of rand behaard (aan de onderkant zonder sterharen). De uitloperbladen worden naar boven toe steeds groter.

© Peter Meininger - verspreidingsatlas	Thierry Pernot - cc by-sa 2.0 fr
Thierry Pernot - cc by-sa 2.0 fr	Mathieu Menand - cc by-sa 2.0 fr

Bloemen Tweeslachtig. De bloemhoofdjes staan met twee tot vijf bij elkaar aan de stengeltop. De lintbloemen zijn geel en van onderen niet rood gestreept. De hoofdjes zijn kleiner dan die van Muizenoor.

© Otto Zijlstra - verspreidingsatlas	© Peter Meininger - verspreidingsatlas
Thierry Pernot - cc by-sa 2.0 fr	Thierry Pernot - cc by-sa 2.0 fr

Vruchten en zaden Een eenzadige dopvrucht of nootje. De zaden zijn zeer kortlevend (korter dan één jaar). Tweezaadlobbig.

Yoan Martin - cc by-sa-2.0 fr

Biotoop

Bodem Zonnige, zelden licht beschaduwde, open plaatsen op droge of vochtige, matig voedselarme tot matig voedselrijke, weinig of niet bemeste, zwak zure tot zure grond (leem, klei en veen).

Groeiplaatsen Schraal grasland, grazige hellingen, glooiend weiland langs beekjes, bermen, terreininsnijdingen, rivierdijken, open plekken in bossen, bosranden, hakhoutbosjes, spoorbermen en braakliggende akkers.

Verspreiding

Wereld West-, Noordwest- en Midden-Europa. Niet in Groot-Brittannië.

Nederland Inheems. Zeer zeldzaam.

België Inheems. Zeldzaam.

2001-2026 K.M. Dijkstra - cc by-sa 4.0