Namen
Nederlands: Engels slijkgras
Frysk: Slykgers
English: Common cordgrass (Common cord grass, Rice grass, Townsends grass)
Français: Spartine d'Angleterre
Deutsch: Salz-Schlickgras
Wetenschappelijk: Spartina anglica (Spartina x townsendii, Spartina townsendii)
Familie: Grassenfamilie, Poaceae (Gramineae) Beschrijving
Afmeting: 20 cm tot 1,4 meter.
Levensduur: Overblijvend.
Bloeimaanden: Juli t/m november.
Wortels: Met ver kruipende, vlezige wortelstokken.
Stengels: De stengels staan rechtop.
Bladeren: De grijsgroene, stijve bladeren zijn 0.6 tot 1½ cm breed, vlak en eindigen in een harde fijne punt. De bovenste bladeren staan vaak wijd af. De haren van het tongetje zijn 2 tot 3 mm lang.
Bloemen en vruchten: Een 10 tot 25 cm lange bloeiwijze met 2 tot 12 slanke, rechtopstaande aren. De dicht tegen de as aangedrukte aartjes zijn 1,2 tot 2,1 cm lang en gerangschikt in 2 rijen. Elk aartje bevat 1 bloem. De aartjesloze top van de aaras wordt tot 5 cm lang. Het bovenste kelkkafje is tot 2 cm lang. De helmknoppen zijn 0,7 tot 1,3 cm. Biotoop
Bodem: Zonnige, open plaatsen op natte, voedselrijke, zilte en slibrijke grond (zand en klei).
Groeiplaatsen: Slikken, kwelders (schorren), plaatsen met sterke kwel van zout water, bedijkte (zout gebleven) kwelders en soms in de duinen als duinvormer. Verspreiding
Wereld
In Europa van Bretagne tot Ierland, Schotland en Jutland. Ingeburgerd in Australië, Noord-Amerika en Oost-Azië. Nederland
Plaatselijk algemeen in het Deltagebied en vrij algemeen in het Waddengebied. Vlaanderen: Zeldzaam in het kustgebied. Wallonië: Niet in Wallonië. Wetenswaardigheden
Engels slijkgras is omstreeks 1890 ontstaan uit de natuurlijke kruising tussen Amerikaanse slijkgras (Spartina alterniflora) met 62 chromosomen en het in Zuid-Engeland inheemse Klein slijkgras (Spartina maritima) met 60 chromosomen. De omstreeks 1870 gevormde steriele hybride met 61 chromosomen werd Spartina townsendii genoemd. Rond 1890 ontstond door verdubbeling van het aantal chromosomen het fertiele Engels slijkgras met 122 chromosomen, maar de plant vermeerderd zich echter hoofdzakelijk vegetatief. Het zaad van het Amerikaanse slijkgras kwam destijd mee met het ballastwater van schepen en kwam sinds 1816 voor langs de kust van Engeland. In 1924 werden stukken wortelstokken voor het eerst in Nederland ingevoerd en in 1926 op de Zeeuwse slikken aangeplant, in 1927 in Duitsland en in 1931 in Denemarken. Van hieruit heeft Engels slijkgras zich in het Waddengebied verder verspreid. | 
